Χτυπάει το τηλέφωνο του πρωθυπουργού και στην άλλη γραμμή είναι ο Μπους:
- Ρε φίλε μου Κώστα, έχω ένα πρόβλημα. Χτες βράδυ πήρε φωτιά και κάηκε το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής προφυλακτικών και έχουμε μείνει χωρίς προφυλακτικά. Μπορείς σε παρακαλώ να μας στείλετε ένα εκατομμύριο σε πέντε μέρες;
- Φυσικά, του λέει ο δικός μας, αυτό δεν είναι πρόβλημα! Θέλετε τίποτα το ξεχωριστό; τον ρωτάει.
- Ναι, θέλω να είναι στα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας: μπλε, κόκκινο και άσπρο. Να είναι τουλάχιστον 30 εκατοστά μακριές και να έχουν διάμετρο 6 εκατοστά!
- Εντάξει Τζορτζ, κανένα πρόβλημα. Σε πέντε μέρες θα τις έχεις!
Παίρνει τηλέφωνο ο πρωθυπουργός έναν εργοστασιάρχη που έχει παραγωγή προφυλακτικών και του δίνει την εντολή για την δουλειά.
- Υπάρχουν τίποτα ιδιαιτερότητες; τον ρωτάει ο εργοστασιάρχης.
- Ναι, του λέει ο Κωστάκης, πρέπει να είναι μπλε, κόκκινα και άσπρα, να είναι τριάντα εκατοστά μάκρος και να έχουν διάμετρο έξι εκατοστά.
- Κανένα πρόβλημα, του λέει αυτός. Τίποτε άλλο;
- Ναι, κάνε μου σε παρακαλώ την χάρη και τύπωσε επάνω στα κουτιά: Made in Greece - Size: SMALL!

Ένα πυρηνοκίνητο Aμερικανικό αεροπλανοφόρο πλέει στα νερά της Μεσογείου, όταν ξαφνικά πέφτει πυκνή ομίχλη. Μετά από λίγο ο καπετάνιος βλέπει ένα μικρό φως στο βάθος του ορίζοντα και του στέλνει μήνυμα:
- Στρίψτε 15 μοίρες ανατολικά.
Από την άλλη μεριά φτάνει αμέσως η απάντηση:
- Στρίψτε 15 μοίρες δυτικά.
Ο καπετάνιος, εκνευρισμένος, στέλνει άλλο ένα μήνυμα:
- Είμαι ο καπετάνιος ενός πλοίου και είπα ότι πρέπει να στρίψετε 15 μοίρες ανατολικά!!
- Και εγώ είμαι ναύτης δευτέρας τάξεως και λέω ότι πρέπει να στρίψετε 15 μοίρες δυτικά!!
Του καπετάνιου του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Δεν είναι δυνατόν να φέρεται έτσι ένας βρωμοέλληνας σ` αυτόν, που είναι απόγονος των πιονέρων της Aγριας Δύσης.
- Είμαι πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ, και αν δε μετακινηθείτε 15 μοίρες ανατολικά, θα σας βυθίσω!
- Και εγώ σας μιλάω από το φάρο στο ακρωτήριο, και αν δε μετακινηθείτε 15 μοίρες δυτικά, θα βυθιστείτε μόνοι σας!

Ημέρα εκτελέσεων εχθές
..........................................
Πήγαν για εκτέλεση έναν Άγγλο, ένα Γάλλο και έναν Ιρλανδό.
-Η μόνη επιθυμία που μπορούμε να σας ικανοποιήσουμε είναι να διαλέξετε τον τρόπο με τον οποίο θα πεθάνετε. Προτιμάτε ηλεκτρική καρέκλα ή γκιλοτίνα;
-Γκιλοτίνα , λεει τρέμοντας ο Γάλλος.
Τον ανεβάζουν στην γκιλοτίνα .....και τη στιγμή που το μαχαίρι πρέπει να φύγει για να του κόψει το κεφάλι, ο μηχανισμός μπλοκάρει και σταματάει η εκτέλεση.
-Θέλημα Θεού, λένε οι εκτελεστές και του χαρίζουν τη ζωή.
-Γκιλοτίνα θέλω κι εγώ, λεει ο Άγγλος που αναθάρρησε. Πάλι μπλοκάρει το μαχαίρι και του χαρίζουν κι αυτού τη ζωή.
Και έρχεται η σειρά του Ιρλανδού:
-Εγώ απ' ότι βλέπω αυτό το κ*λομηχάνημα δεν λειτουργεί γι' αυτό προτιμώ την ηλεκτρική καρέκλα!!

Γιατί ο Θεος έδωσε τις 10 εντολές στους Εβραίους;
Πηγε πρώτα στους Ιταλούς.
-Τι εντολές προσφέρεις;
-Ου φονεύσεις!
-Scuzι, αλλά δεν γίνεται.

Μετά πήγε στους Έλληνες.
-Τι εντολές προσφέρεις;
-Ου κλέψεις!
-Λυπόμαστε, αλλά δεν μπορούμε.

Μετά στους Γάλλους.
-Τι εντολές θα μας δώσεις;
-Ου θελήσεις τη γυναίκα του άλλου!
-Merci, αλλά δεν θα πάρουμε.

Κατέληξε στους Εβραίους.
-Ποσο κάνουν οι εντολές σου;
-Τιποτα, τζαμπα ειναι.
-Πιάσε δέκα!

Ο πατέρας Εβραίος είναι ετοιμοθάνατος. Γύρω από το κρεβάτι του πόνου είναι συγκεντρωμένη όλη η οικογένεια του. Το κλίμα είναι βαρύ και πένθιμο. Ένα μόνο μικρό καντηλάκι, δίπλα στον άρρωστο, φωτίζει αμυδρά το στενό δωμάτιο. Ο πατέρας, με κλειστά τα μάτια και πολύ κόπο, ψιθυρίζει:
-Γυναίκα μου Σάρα είσαι εδώ?
Σάρα (κλαίγοντας): -Ναι, άντρα μου.
-Γιε μου Ιακώβ είσαι εδώ?
Ιακώβ (φανερά συγκινημένος): -Ναι, πατέρα.
-Μικρή μου θυγατέρα Ιουδίθ, είσαι εδώ?
Ιουδίθ: (απαρηγόρητη): -Ναι, πατέρα, είμαι κοντά σου.
-Και εσύ στερνοπούλι μου Ααρών, είσαι εδώ:
Ααρών (με αναφιλητά): -Ναι, πατέρα.

Πατέρας: -ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΔΙΑΟΛΕ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ?

Δυο Σκωτσέζοι χάνονται στις Άλπεις. Ξεκινούν διάφοροι φορείς προσπάθεια να τους βρουν. Μετά από αρκετές μέρες τους εντοπίζουν σε κάποιο καταφύγιο.
Φτάνουν και χτυπούν την πόρτα:
- Ανοίξτε, Ερυθρός Σταυρός.
και ακούγεται μια αδύναμη φωνή από μέσα:
- Δώσαμε, δώσαμε...

Στα 105 (ζωή να χει) είχε φτάσει αισίως ο υπερήλικος Εβραίος. Και ενώ τόσα χρόνια δεν είχε απουσιάσει ποτέ από τη συναγωγή, τελευταία
έπαψαν να τον βλέπουν. Μια μέρα, μετά τη λειτουργία αποφάσισε ο ραβίνος να τον επισκεφτεί, να δει τι συμβαίνει. Πάει στο σπίτι του λοιπόν και τον βρίσκει να χαίρει άκρας υγείας.
-Μα τι έπαθες κι εξαφανίστηκες?
-Ραβίνε μου, θα σου πω, του ψιθυρίζει ο γεράκος.
Όταν έφτασα στα 90, περίμενα από στιγμή σε στιγμή να με πάρει ο Θεός. Περιμένοντας και περιμένοντας έγινα 95, έγινα 100, τώρα έγινα 105 και μετά από πολύ σκέψη έφτασα στο συμπέρασμα ότι με ξέχασε. Ε, λοιπόν, γιατί να του το θυμίζω???

Ήταν δυο Εβραίοι που τσακωνόντουσαν. Ο καβγάς τους είχε ανάψει για τα καλά αλλά άκρη δεν έβγαζαν. Πρότεινε, λοιπόν ο ένας:
-Δεν πάμε στον ραββίνο που είναι σοφός άνθρωπος να μας πει ποιος έχει δίκιο;
Ο άλλος συμφώνησε και κίνησαν για τη Συναγωγή.
Καθώς πλησίαζαν ο ραββίνος τους άκουσε που τσακωνόντουσαν και βγήκε έξω να τους συναντήσει:
-Γιατί τσακώνεστε εσείς οι δύο;
Εβραίος 1: -Έχουμε μια διαφωνία.
-Τι διαφωνία;
Εβραίος 1: -Διαφωνούμε για το αν το μαύρο είναι χρώμα.
Ανοίγει ο ραββίνος την εγκυκλοπαίδεια:
- Ι,κ,λ, μα, μαι,..........μαυρό. Χμ, ναι το μαύρο είναι χρώμα.
Εβραίος 1: -Έχουμε και μια άλλη διαφωνία. Το άσπρο τι είναι. Δεν είναι κι αυτό χρώμα;
- Για να δούμε α, αβ, αγ............άσπρο. Ναι το άσπρο είναι χρώμα.
Εβραίος 1: Να ρε, έγχρωμη είναι η τηλεόραση που σου πούλησα.