Χρυσαφένιο το κεφάλι μου, τα ποδάρια μου τα κόβουν , το κορμάκι μου το σπάνε για να ζήσουν οι φονιάδες μου.

Επάνω από το σπίτι μας χαλί στρωμένο με καρύδια και στη μέση μια κούπα μέλι.

Είναι μια συκιά τη μέρα διόλου σύκα και τη νύκτα είναι γεμάτη.

Άσπρο είναι σαν το αυγό , στρογγυλό σαν το πιπέρι , όχι μα τον Αι Γιώργη ούτε αυγό , ούτε πιπέρι.

Άλογο βαρβάτο και κοντονυχάτο άμα ανοίξει τα φτερά του δεν μπορεί κανείς να πάει κοντά του.

Γύρω από το σπίτι μου καλόγεροι χορεύουν.