Κάμπος απερπάτητος και όμως με οργώνουν

Βλέπω θάλασσα χωρίς κύμα. Βλέπω βουνά μα δεν έχουν ύψωμα. Βλέπω χωριά μα τα σπίτια δεν έχουν ύψος.

Πάνω ταβάς, κάτω ταβάς, και στη μέσ΄ ο μπακλαβάς.

Από έξω γυαλί, από μέσα μαλλί κι΄ από μέσα απ΄ το μαλλί μια μπουκιά καλή.

Μ΄ ένα πιάτο μέλι, όλος ο κόσμος χορταίνει.

Στο τραπέζι επάνω μπαίνω . κόβομαι , μοιράζομαι κι όμως δεν τρώγομαι.