Το βλέπουμε, όταν όμως πάμε κοντά του τότε δεν μπορούμε εμείς να δούμε.

Πέθαναν χωρίς ποτέ να γεννηθούν.

Όταν του γελάς, σου γελάει, όταν του μιλάς δε σου μιλάει.

Τα νιάτα μου είναι πράσινα, μαύρα τα γηρατειά μου, τροφή είναι τα δάκρυά μου.

Σαν τη θάλασσα αυτό απλώνεται. Φύλλα και καρποί του όλα τρώγονται.

Στην τρύπα μου μέσα μπαίνω, μα πάλι έξω μένω.